Terug naar de blog

MCP heeft nu een neutraal thuis: bepaal je serverbeleid voordat je gebruikers het doen

· Door Bee Flow · 5 min. lezen

MCP ging op 9 december naar de nieuwe Agentic AI Foundation, twee weken na een nieuwe versie van de specificatie die de autorisatie herzag. Geen van beide bepaalt welke MCP-servers jouw organisatie toelaat. Wat je als beheerder eerst regelt.

Een open sleutelkastje met maar een paar sleutels aan de haakjes, één met een amberkleurig label, naast een opengeslagen register op een plank

Op 9 december 2025 kondigde de Linux Foundation de Agentic AI Foundation aan, een nieuw onderdak voor open standaarden rond AI-agents. Anthropic bracht het Model Context Protocol in, naast goose van Block en AGENTS.md van OpenAI. Twee weken eerder, op 25 november, werd MCP een jaar oud en verscheen er een nieuwe versie van de specificatie, gedateerd 2025-11-25, met veel wijzigingen in de autorisatie.

Beheer je de systemen waar een AI-assistent straks mee praat, dan horen die twee berichten bij elkaar. Het protocol hangt minder aan één bedrijf, en de regels voor hoe een client toegang krijgt tot een server zijn concreter geworden. Welke servers jouw organisatie toelaat, staat er nergens in. Dat besluit ligt bij jou, en het is makkelijker om het te nemen voordat mensen zelf servers gaan toevoegen.

Wat de overstap naar een foundation verandert

Minder dan de koppen doen vermoeden, volgens het project zelf. In de aankondiging van MCP staat dat het bestuursmodel van eerder dit jaar "continues as is", dat de maintainers de beslissingen blijven nemen met inbreng van de community via het SEP-proces, en dat de foundation "will not dictate the technical direction of MCP". Het persbericht van de Linux Foundation noemt AWS, Anthropic, Block, Bloomberg, Cloudflare, Google, Microsoft en OpenAI als platinum-leden.

Voor een beheerder komt het neer op stabiliteit. Een protocol met een neutrale beheerder en meerdere grote leveranciers erachter is iets waar je intern beleid op kunt bouwen.

Het betekent niet dat iemand de servers controleert. De officiële MCP Registry, sinds 8 september 2025 in preview, noemt zichzelf een open catalogus met informatie die makers zelf aanleveren. Moderatie loopt via meldingen uit de community en een denylist. Hetzelfde bericht verwacht dat bedrijven met strenge eisen aan privacy en beveiliging er eigen, private subregistries bovenop bouwen. Wij lezen dat als een hint: een eigen lijst wordt van je verwacht.

Wat de novemberversie zegt over autorisatie

Autorisatie is in MCP optioneel. Gebruikt een server HTTP en wil hij autorisatie, dan beveelt de nieuwe versie OAuth Client ID Metadata Documents aan. De identiteit van de client is dan een https-adres dat wijst naar een JSON-document dat de client zelf host. Dynamic Client Registration gaat van "SHOULD" in de versie van juni 2025 naar "MAY", alleen nog voor achterwaartse compatibiliteit. Voor lokale servers via stdio zegt de specificatie dat je deze flow niet gebruikt en de inloggegevens uit de omgeving haalt.

Een paar details zijn van belang voor wie de identity provider beheert. Autorisatieservers mogen een vertrouwensbeleid per domein hanteren, van een allowlist met vertrouwde domeinen tot het accepteren van elke https-client. De specificatie waarschuwt ook dat een metadata-document niet voorkomt dat iemand zich via een localhost-redirect voordoet als een bekende client. Ze vraagt autorisatieservers daarom de host van de redirect te tonen en te waarschuwen bij redirects die alleen naar localhost gaan.

Scopes zijn bedoeld om tijdens gebruik te groeien. Een server kan antwoorden met insufficient_scope en de scopes die hij nodig heeft, waarna de client de gebruiker om extra toestemming vraagt (de step-up flow). De security best practices noemen de fouten die je moet vermijden: wildcard-scopes zoals * of full-access, en alle scopes vooraf publiceren. Tokens moeten voor die ene server zijn uitgegeven, en een server mag het token van een client niet doorgeven aan een andere API.

Twee andere wijzigingen raken direct aan vertrouwen. Met URL mode elicitation stuurt een server de gebruiker naar een webpagina voor bijvoorbeeld een API-sleutel of een login bij een derde partij, zodat het geheim nooit door de client gaat. De client moet het volledige adres laten zien en om toestemming vragen voordat hij het opent. En voor clients die lokale servers met één klik installeren, eisen de best practices een toestemmingsvenster met het exacte commando dat gaat draaien. URL mode is nieuw in deze versie, en volgens de specificatie kan het ontwerp nog veranderen. Dat geldt ook voor de experimentele tasks.

Een pad door drie tuinpoorten, elke poort hoger dan de vorige, waarvan alleen de eerste en kleinste openstaat

Wat je beslist voordat gebruikers servers toevoegen

De specificatie beschrijft wat clients en servers moeten doen. De keuzes van jouw organisatie laat ze aan jou. Dit zijn de punten die wij als eerste zouden regelen.

Wie een server mag toevoegen. Eén model is dat alleen beheerders servers installeren en gebruikers kiezen uit wat er staat. Een ander model is dat gebruikers zelf servers toevoegen, maar alleen van een lijst. Een toestemmingsvenster met het exacte commando is een goede laatste controle voor één persoon op één laptop. Voor een team is het geen beleid.

Op afstand of lokaal. Een lokale server is een programma dat draait met de rechten van de client, op iemands laptop of op je eigen server. Een server op afstand is de dienst van een ander, die alles ziet wat zijn tools binnenkrijgen. Beide hebben hun plek. Leg vast welke soorten je toestaat en waar lokale servers mogen draaien.

Welke hosts. Houd een eigen lijst bij van goedgekeurde servers en hosts, met per regel een eigenaar. Een vermelding in een registry vertelt je dat een server bestaat en wie zegt hem te publiceren. Over wat er met je gegevens gebeurt, zegt het niets.

Wiens inloggegevens. Met een gedeelde sleutel werkt iedere gebruiker met de rechten van die sleutel, en in de logs van de server staat één identiteit. Met OAuth per gebruiker blijft het audit-spoor persoonlijk en kun je één persoon de toegang ontnemen. Voor systemen met persoonsgegevens of financiële gegevens zouden wij toegang per gebruiker willen, of hooguit een gedeelde sleutel met alleen leesrechten.

Welke scopes. Begin met leesrechten. Reken op step-up-vragen midden in een taak zodra schrijfrechten nodig zijn, en vertel mensen welke verzoeken ze mogen goedkeuren en welke ze moeten weigeren of melden.

Je identity provider. Wordt Keycloak, Entra ID of iets vergelijkbaars de autorisatieserver voor je MCP-servers, kijk dan of die Client ID Metadata Documents al ondersteunt. Zo ja, beslis dan of hij elke https-client_id accepteert of alleen clients van een lijst, en bekijk hoe zijn toestemmingsscherm een localhost-redirect laat zien.

Vertrek en logging. Weet waar aanroepen van tools worden gelogd, en hoe je de tokens van iemand op elke gekoppelde server intrekt als die persoon vertrekt of van rol wisselt.

Hiervoor hoef je niet te wachten tot clients en servers de versie van 2025-11-25 hebben ingebouwd. Het project noemt de release achterwaarts compatibel, dus je ziet een tijd lang oud en nieuw gedrag door elkaar. Vraag elke leverancier welke versie hij ondersteunt.

Waar Bee Flow past

Bee Flow is een gedeelde AI-werkplek waarin beheerders bepalen welke externe systemen de assistent van een team mag bereiken, in plaats van dat iedere gebruiker zelf tools aansluit. Je kunt Bee Flow op je eigen server draaien, zodat de verbindingen met je bedrijfssystemen vertrekken vanaf een machine die jij beheert. Op de pagina over integraties zie je waarmee het koppelt, en zelf hosten of EU-cloud legt de hostingopties uit. Werk je aan een MCP-beleid en wil je zien hoe dat past op een gedeelde werkplek, neem dan contact op.

#security #self-hosting